Życie
Ojciec Luisa, Francisco de Argote, był prawnikiem w Kordowie, znanym ze swoich zamiłowań bibliofilskich i humanistycznych, słynął podobnie spośród bogatej kolekcji książek, oraz w domu nieraz odbywały się spotkania literackie. mimo owo Luis od wczesnych lat młodości używał nazwiska matki, Leonor de Góngora, która pochodziła ze wysoce bardziej szanowanej rodziny. przypuszczalnie miała podobnie na owo działanie ochrona wuja, Francisco de Góngora, prebendarza katedry w Kordowie. Scedował on stosunek swoich dochodów kościelnych na młodego Luisa, zapewniając mu w ów maniera w charakterze taki majątek i możliwość studiów na uniwersytecie w Salamance. Góngora rozpoczął szkoła wyższa w wieku lat 15, poświęcając się prawu kanonicznemu i cywilnemu. Zakończył je po pięciu latach, zadowalając się minimalnymi ocenami – nie pył ochoty na karierę prawniczą, choć spośród wykorzystaniem koneksjom rodziny i wrodzonej inteligencji mógłby w tej dziedzinie masa osiągnąć. choć Góngora jakby aż do samego końca życia związany był ze stanowiskami kościelnymi, z trudem powiedzieć, by i tej dziedzinie poświęcał się w maniera należyty. uniwersalnie znane były jego skłonności aż do hazardu oraz tauromachii (podówczas zabronionej klerykom). Karty nie ledwo powodowały jego ustawiczne opresja finansowe, tymczasem sprowadzały podobnie nań gromy hierarchów Kościoła. W 1588 r. otrzymał nawet specjalne biskupie upomnienie. Powrócił aż do Kordowy i utrzymywał się spośród prebendy w miejscowej katedrze. O tym okresie jego życia nie ulega kwestii nieliczne – bezspornie kilkakrotnie wyjeżdżał poza miasto, wysyłany przez kapitułę m.in. aż do Galicii, Nawarry i obu Kastylii.
Luis de Góngora y ArgoteW roku 1602 przebywał na zewnątrz królewskim w Valladolid. przy różnych okazjach bywał podobnie w Madrycie, dokąd brał wkład w spotkaniach literackich, stykając się spośród najwyższą arystokracją. Był osobą jowialną, towarzyską i elokwentną, tymczasem bezlitosne ostrze satyry, którym posługiwał się spośród lubością, od początku zraziło aż do niego wielu ludzi, tedy szybko narobił sobie wrogów w wyższych warstwach – także pośród współczesnych mu twórców. Jego głównymi antagonistami byli m.in. Lope de Vega i Francisco de Quevedo. Starał się jednakże zaprzyjaźniać spośród ludźmi w najwyższym stopniu wpływowymi, w charakterze chociażby spośród Francisco de Sandovalem y Rojas, księciem Lerma, faworytem króla Filipa III i w latach 1598-1618 faktycznym głównym ministrem. Taka wiedza bezspornie nie przysporzyła mu zwolenników na dworze, skoro sam Lerma był uniwersalnie budzący nienawiść za żądzę władzy i bogactwa. zalecenie księcia sprawiło jednak, iż Góngora w 1617 r. przyjął święcenia kapłańskie i objął prestiżowe stanowisko kapelana królewskiego. dwanaście miesięcy potem jednakże Lerma popadł w niełaskę i został wyzbyty stanowisk, co sprowadziło na Góngorę dramatyczną sytuację finansową, tedy koniecznością stało się dla niego znalezienie nowego mecenasa. priorytet padł na Gaspara de Guzmán, hrabiego Olivares, podówczas córa Koryntu następcy tronu, jaki po upadku Lermy rozpoczął swą drogę aż do wielkiej kariery. W tym czasie jednakże Góngora cierpiał przedtem na miażdżycę tętnic, która rozwijała się wciąż szybciej. wieszcz w wielu przypadkach tracił przytomność, cierpiał na bóle głowy i zaniki pamięci. W 1626 r., zniedołężniały i cherlawy wrócił aż do Kordowy. Umarł w swoim rodzinnym mieście dwanaście miesięcy później.
Na górę okolica | start wątku