La Fábula de Polifemo y Galatea
[edytuj] La Fábula de Polifemo y Galatea Nicolas Poussin
pejzaż z Polifemem
Jedno z największych dzieł hiszpańskiego i europejskiego baroku. Napisany w 1612 utwór składa się z 63 oktaw (octava real) o układzie rymów ABABABCC. Opowiada o Galatei, pięknej nimfie, w której zakochuje się jednooki Polifem. Ta wszak odrzuca jego zaloty, albowiem darzy uczuciem pasterza Acisa. kiedyś kochankowie zostają przyłapani przez Polifema. Uciekają, jednakże jednooki rzuca w nich olbrzymią skałą, która przygniata Acisa. farba pasterza jest następny przemieniona w rzekę.
La Fábula de Polifemo y Galatea jest szczytowym osiągnięciem gongoryzmu. Głównym konceptem utworu jest przeciwieństwo pomiędzy urodą Galatei i brzydotą Polifema, wyrażany na najróżniejsze sposoby. Mamy zatem zestawienia światło-mrok, mamy różne barwy, którymi opisywane są postaci (biel, złoto, srebro w wypadku nimfy oraz czerń, szarość, barwa brązowy w wypadku cyklopa), mamy łagodność i panowanie powyżej sobą przeciwstawioną brutalności i gwałtowności. saga o Polifemie i Galatei jest swoją drogą nadzwyczaj częstym tematem literackim (Góngora, Owidiusz) i malarskim (Poussin).